Als rouw in je leven komt

In vele vormen kan het ons mensen overkomen dat er rouw in ons leven komt. Niet alleen rouw rond het overlijden van een dierbare, maar ook rouw die ontstaat doordat gezinnen uit elkaar vallen, mensen bijvoorbeeld hun baan verliezen. Er zijn allerlei situaties in ons leven waarin we terecht komen in rouw.

Het brengt ons mensen van slag. We hebben verdriet en proberen het een plek te geven, maar hoe en waar?
In mijn leven is recent ook rouw gekomen. Zomaar op een moment dat ik het niet verwachtte, plotseling en zonder waarschuwing of teken overleed mijn vader. Het is een hele zware tijd waarin het verdriet, de rouw, zich op allerlei manieren, tijden en vormen presenteert. In onze maatschappij is rouw vaak een moeilijk onderwerp. We vinden het vaak moeilijk als iemand begint te huilen of in en in verdrietig is. Hoe kunnen we de ander nabij zijn? Hoe bieden wij troost in een dergelijke situatie.
Ik heb ervaren dat het aanwezig zijn van mensen zomaar zonder woorden, het sturen van een kaartje veel troost biedt. Het weten dat andere mensen in gedachte bij je zijn. Zelf zeg ik vaak tegen mensen dat ik een kaarsje voor ze zal branden. Mensen hebben dat ook voor mij gedaan en het heeft mij troost en kracht van God geschonken.
Dat is de kracht van een gemeenschap waar je in mag leven en werken. Geloven en rouwen. Mensen die er, zomaar om niet, voor je zijn als je dat nodig hebt.
Wij mensen mogen dat voor elkaar betekenen vanuit de opdracht die Christus ons gaf, de rouwende troosten.
De woorden van Christus “Ik zal je geen zwaarder juk te dragen geven als dat je kunt dragen” hebben voor mij in deze tijd een nieuwe betekenis gekregen. Telkens als het heel zwaar was werd ik gedragen, kreeg ik de kracht die ik nodig had om overeind te blijven.
We vieren binnenkort 1 en 2 november. Allerheiligen en Allerzielen. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. De Heiligen die onze voorsprekers en voorbeelden mogen zijn.
Allerzielen omdat wij de namen van onze dierbare overledenen mogen blijven noemen. De namen van hen die ons dierbaar zijn, waar we aan gehecht zijn geraakt, die we nu moeten missen maar waarvan we het vaste geloof hebben dat ze nu thuis zijn bij de Vader. Zoals het lied zegt: “elkander dragend in geloof”.
Pastor Desiree Buhler

In vele vormen kan het ons mensen overkomen dat er rouw in ons leven komt. Niet alleen rouw rond het overlijden van een dierbare, maar ook rouw die ontstaat doordat gezinnen uit elkaar vallen, mensen bijvoorbeeld hun baan verliezen. Er zijn allerlei situaties in ons leven waarin we terecht komen in rouw.

Het brengt ons mensen van slag. We hebben verdriet en proberen het een plek te geven, maar hoe en waar?

In mijn leven is recent ook rouw gekomen. Zomaar op een moment dat ik het niet verwachtte, plotseling en zonder waarschuwing of teken overleed mijn vader. Het is een hele zware tijd waarin het verdriet, de rouw, zich op allerlei manieren, tijden en vormen presenteert. In onze maatschappij is rouw vaak een moeilijk onderwerp. We vinden het vaak moeilijk als iemand begint te huilen of in en in verdrietig is. Hoe kunnen we de ander nabij zijn? Hoe bieden wij troost in een dergelijke situatie.

Ik heb ervaren dat het aanwezig zijn van mensen zomaar zonder woorden, het sturen van een kaartje veel troost biedt. Het weten dat andere mensen in gedachte bij je zijn. Zelf zeg ik vaak tegen mensen dat ik een kaarsje voor ze zal branden. Mensen hebben dat ook voor mij gedaan en het heeft mij troost en kracht van God geschonken.

Dat is de kracht van een gemeenschap waar je in mag leven en werken. Geloven en rouwen. Mensen die er, zomaar om niet, voor je zijn als je dat nodig hebt.

Wij mensen mogen dat voor elkaar betekenen vanuit de opdracht die Christus ons gaf, de rouwende troosten.

De woorden van Christus “Ik zal je geen zwaarder juk te dragen geven als dat je kunt dragen” hebben voor mij in deze tijd een nieuwe betekenis gekregen. Telkens als het heel zwaar was werd ik gedragen, kreeg ik de kracht die ik nodig had om overeind te blijven.

We vieren binnenkort 1 en 2 november. Allerheiligen en Allerzielen. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. De Heiligen die onze voorsprekers en voorbeelden mogen zijn.

Allerzielen omdat wij de namen van onze dierbare overledenen mogen blijven noemen. De namen van hen die ons dierbaar zijn, waar we aan gehecht zijn geraakt, die we nu moeten missen maar waarvan we het vaste geloof hebben dat ze nu thuis zijn bij de Vader. Zoals het lied zegt: “elkander dragend in geloof”.

Pastor Desiree Buhler