Semper Vivat 25 jaar!
In september 1986 kwamen er een aantal leden van de Werkgroep Gezinsviering aan José vragen of ze het kinderkoor van de Onze Lieve Vrouwekerk zou willen leiden. Omdat ze ook als vrijwilliger op de Pius X-school blokfluitles gaf. Leiding geven aan het koor hield in elke vrijdagmiddag repeteren in de catacomben, één keer per maand zingen tijdens een H. Mis in de Onze Lieve Vrouwekerk, maar ook zitting nemen in de werkgroep. Zelf zong ze al jaren bij het St. Caeciliakoor in de kapel van het Rooms Katholieke Ziekenhuis, maar verder had ze totaal geen ervaring met het leiden van een koor. Toch heeft ze toegestemd, het was een nieuwe uitdaging. Ondanks twee, vrij, kleine kinderen, Harald, was toen vijf en Frido, bijna drie, vond ze dat ze best iets meer voor de kerk kon doen. En de jongens gingen gewoon mee.
Zondag 9 oktober is het 25 jaar geleden dat ze met het kinderkoor begon met de repetities voor de H. Mis van november in de Onze Lieve Vrouwekerk aan de Brouwersdijk. En dus ook met de Werkgroep Gezinsviering. Met als pianist Marcel Roemers. Later met Diana Philippo, een koorlid, Madeleine van der Waerden hielp ook een periode, en toen zoon Frido, 8 jaar oud, hij hield het maar liefst 17 jaar vol!
Doordat het koor ook te maken kreeg met zingen bij de 1ste H. Communie, rolde in 1989 José ook in die werkgroep .
Het Kinderkoor kreeg de naam “Piusklokjes”, omdat de meeste kinderen van de Pius X school kwamen. Na een tijd gingen de Antonius/Bonifatius- en de Onze Lieve Vrouwekerk een fusie aan en werd het de Mariaparochie. Het kinderkoor van de Antonius/Bonifatiuskerk, ”Bonianto”, kwam zonder dirigente te zitten en zo werden de koren één en kreeg het de naam van “Mariaklokjes”, want ze waren allemaal van de Mariaparochie.
Helaas ging de Onze Lieve Vrouwekerk ook sluiten. José begon thuis de repetities te doen, ook omdat haar gezondheid het niet toeliet om lang in de weer te zijn en Frido de pianist was. Dat was veel makkelijker en anders had ze de leiding op moeten geven.
Dat opgeven werd niet in dank afgenomen door de jeugd en zo werd dit de oplossing. Maar het koor groeide en groeide, natuurlijk gingen er kinderen af, maar ook steeds kwamen er weer bij, grotere en kleinere kinderen. Het werd zelfs zo dat ze na de 12 jarige leeftijd te hebben bereikt, ze niet weg wilden om bij een jongerenkoor te gaan zingen, of ze probeerde het wel maar kwamen toch weer terug. Ja, wat doe je dan? De uitkomst bracht pater Bouke Halma, toen de moderator van onze parochie. “Maak er een jeugdkoor van want je moet altijd proberen om de jeugd vast te houden”. Zo gezegd zo gedaan. Pater Nico Hofstede vond de juiste naam. Het is een bruisend koor en hij zei meteen: “Semper Vivat” wat “altijd leven” betekent! Nou dat zit er wel in, groot en klein kunnen af en toe flink ondeugend zijn. Maar ze gaan heel respectvol met elkaar om. Niemand is minder en niemand is meer dan de ander. Dat is ook de eerste regel van het reglement van het koor. De een kan goed solo zingen, de ander beter in het koor en de volgende kan goed lezen. Zo heeft iedereen zijn eigen talenten en die proberen we ten volle te benutten. En ergens vrees voor? Geeft niet,  je mag zijn wie je bent en hoe je bent! Je geeft zelf aan wat je wilt en kunt.
De oudere meisjes van het koor passen op de kleinere kinderen, zodat ook hun ouders eens gezellig een avondje weg kunnen. Maar ze kwamen ook op José “passen” na een operatie aan haar voet, of ze gaan mee op doktersbezoek om de rolstoel te rijden. Het koor lijkt dan ook op één grote familie.
Door alles heen steunen ze elkaar en zijn ze er voor elkaar in goede en in slechte tijden.
Intussen wordt er gerepeteerd in de pastorie en/of in de Antoniuskerk op vrijdagavond. De jeugd kan de volgende dag dan “uitslapen”.
Ouders gaven en geven steeds meer hun medewerking en met sommige van die ouders werd het eerste kamp in 2005 georganiseerd.
Soms is de jeugd zo druk en dan denkt José wel eens ”ik stop er mee”, omdat ze niet toekomt aan wat ze hen zou willen aanleren. Ze is eens een keertje weggegaan en de meesten hadden dat niet eens in de gaten. Het is ook al eens voorgekomen dat de kinderen zo druk waren en hun ouders, (die altijd in de keuken blijven) niet minder. Toen ze haar stem verhief van “en nu is het afgelopen”! Schrokken ook zij en iedereen was op slag stil, want José verheft haar stem zelden of nooit. Maar soms moet dat toch wel eens.
De volgende repetitie heeft het koor enorm veel gedaan, vooral omdat ze ook had gezegd hoe ze het voortaan wilde hebben. Het leek wel of de “schrik” er nog een beetje inzat, want het ging gewoon geweldig en dan is ze ook niet de beroerdste om hen een compliment te geven, dat er zo fijn gewerkt is.
Dat doet ze zoveel mogelijk, dat is belangrijk in het leven van een kind (ook in dat van een volwassene!).
Jeugdkoor Semper Vivat bestaat ook 25 jaar, het zij met een andere naam, maar in zijn totaliteit bestaat het 25 jaar. Een tijd die, als ze er op terug kijkt, is omgevlogen. Ze zag kleine kinderen groot worden, verliefd worden, trouwen en soms zelfs vader of moeder worden. Het besef komt dan dat de tijd is omgevlogen en dat ze zelf 25 jaar ouder is geworden.
Om dit feest te vieren gaat het koor dit jaar extra op kamp, normaal maar één keer in de twee jaar, maar nu gaan ze feest vieren en hopen op heel veel mooi weer, zonnige gezichten en dagen vol plezier voor oud en jong! Ze gaan ervoor!
Er is een commissie gevormd voor Semper Vivat, die dit weekend is gaan voorbereiden. In de commissie zitten: Anja van Mourik, die steeds als een rode draad bij het koor is, en haar steun en toeverlaat. Cettina Zaal, als ouder van onze Augustina, Patricia, als oudste en langst zingend koorlid en José.
Michel van Mourik (oud koorlid) hebben ze gevraagd om als “man” de leiding te nemen over de dingen die ze gaan doen. Ze hebben met zijn vijven al heel wat voorbereid en voorpret gehad bij het samen op pad gaan of gewoon bij iemand thuis. Ze moesten immers de boel verkennen en vastleggen!
Op 9 oktober wil José met Semper Vivat een jubileumconcert geven in de Antoniuskerk. Ze zijn daar al hard voor aan het oefenen. Er wordt allerlei muziek ten gehore gebracht, de jeugd heeft zelf het programma mede samengesteld en er zit voor groot en klein, elk wat wils wat in, Van K3, Lion King, Sound of Music tot Celine Dion maar ook kerkrepertoire.
Leiding Jeugdkoor Semper Vivat

Op 9 oktober a.s. om 14:30 uur treedt het jeugdkoor Semper Vivat op in de Antoniuskerk. Dit ter ere van het 25-jarig bestaan van de koor, die altijd onder leiding heeft gestaan van José Pennings. Hieronder treft u een stukje geschiedenis aan en zij verwelkomen u graag die zondag in oktober!

In september 1986 kwamen er een aantal leden van de Werkgroep Gezinsviering aan José vragen of ze het kinderkoor van de Onze Lieve Vrouwekerk zou willen leiden. Omdat ze ook als vrijwilliger op de Pius X-school blokfluitles gaf. Leiding geven aan het koor hield in elke vrijdagmiddag repeteren in de catacomben, één keer per maand zingen tijdens een H. Mis in de Onze Lieve Vrouwekerk, maar ook zitting nemen in de werkgroep. Zelf zong ze al jaren bij het St. Caeciliakoor in de kapel van het Rooms Katholieke Ziekenhuis, maar verder had ze totaal geen ervaring met het leiden van een koor. Toch heeft ze toegestemd, het was een nieuwe uitdaging. Ondanks twee, vrij, kleine kinderen, Harald, was toen vijf en Frido, bijna drie, vond ze dat ze best iets meer voor de kerk kon doen. En de jongens gingen gewoon mee.

Zondag 9 oktober is het 25 jaar geleden dat ze met het kinderkoor begon met de repetities voor de H. Mis van november in de Onze Lieve Vrouwekerk aan de Brouwersdijk. En dus ook met de Werkgroep Gezinsviering. Met als pianist Marcel Roemers. Later met Diana Philippo, een koorlid, Madeleine van der Waerden hielp ook een periode, en toen zoon Frido, 8 jaar oud, hij hield het maar liefst 17 jaar vol! 

Doordat het koor ook te maken kreeg met zingen bij de 1ste H. Communie, rolde in 1989 José ook in die werkgroep. Het Kinderkoor kreeg de naam “Piusklokjes”, omdat de meeste kinderen van de Pius X school kwamen. Na een tijd gingen de Antonius/Bonifatius- en de Onze Lieve Vrouwekerk een fusie aan en werd het de Mariaparochie. Het kinderkoor van de Antonius/Bonifatiuskerk, ”Bonianto”, kwam zonder dirigente te zitten en zo werden de koren één en kreeg het de naam van “Mariaklokjes”, want ze waren allemaal van de Mariaparochie. 

Helaas ging de Onze Lieve Vrouwekerk ook sluiten. José begon thuis de repetities te doen, ook omdat haar gezondheid het niet toeliet om lang in de weer te zijn en Frido de pianist was. Dat was veel makkelijker en anders had ze de leiding op moeten geven. 

Dat opgeven werd niet in dank afgenomen door de jeugd en zo werd dit de oplossing. Maar het koor groeide en groeide, natuurlijk gingen er kinderen af, maar ook steeds kwamen er weer bij, grotere en kleinere kinderen. Het werd zelfs zo dat ze na de 12 jarige leeftijd te hebben bereikt, ze niet weg wilden om bij een jongerenkoor te gaan zingen, of ze probeerde het wel maar kwamen toch weer terug. Ja, wat doe je dan? De uitkomst bracht pater Bouke Halma, toen de moderator van onze parochie. “Maak er een jeugdkoor van want je moet altijd proberen om de jeugd vast te houden”. Zo gezegd zo gedaan. Pater Nico Hofstede vond de juiste naam. Het is een bruisend koor en hij zei meteen: “Semper Vivat” wat “altijd leven” betekent! Nou dat zit er wel in, groot en klein kunnen af en toe flink ondeugend zijn. Maar ze gaan heel respectvol met elkaar om. Niemand is minder en niemand is meer dan de ander. Dat is ook de eerste regel van het reglement van het koor. De een kan goed solo zingen, de ander beter in het koor en de volgende kan goed lezen. Zo heeft iedereen zijn eigen talenten en die proberen we ten volle te benutten. En ergens vrees voor? Geeft niet,  je mag zijn wie je bent en hoe je bent! Je geeft zelf aan wat je wilt en kunt.

De oudere meisjes van het koor passen op de kleinere kinderen, zodat ook hun ouders eens gezellig een avondje weg kunnen. Maar ze kwamen ook op José “passen” na een operatie aan haar voet, of ze gaan mee op doktersbezoek om de rolstoel te rijden. Het koor lijkt dan ook op één grote familie. Door alles heen steunen ze elkaar en zijn ze er voor elkaar in goede en in slechte tijden. Intussen wordt er gerepeteerd in de pastorie en/of in de Antoniuskerk op vrijdagavond. De jeugd kan de volgende dag dan “uitslapen”. Ouders gaven en geven steeds meer hun medewerking en met sommige van die ouders werd het eerste kamp in 2005 georganiseerd.

Soms is de jeugd zo druk en dan denkt José wel eens ”ik stop er mee”, omdat ze niet toekomt aan wat ze hen zou willen aanleren. Ze is eens een keertje weggegaan en de meesten hadden dat niet eens in de gaten. Het is ook al eens voorgekomen dat de kinderen zo druk waren en hun ouders, (die altijd in de keuken blijven) niet minder. Toen ze haar stem verhief van “en nu is het afgelopen”! Schrokken ook zij en iedereen was op slag stil, want José verheft haar stem zelden of nooit. Maar soms moet dat toch wel eens.

De volgende repetitie heeft het koor enorm veel gedaan, vooral omdat ze ook had gezegd hoe ze het voortaan wilde hebben. Het leek wel of de “schrik” er nog een beetje inzat, want het ging gewoon geweldig en dan is ze ook niet de beroerdste om hen een compliment te geven, dat er zo fijn gewerkt is.

Dat doet ze zoveel mogelijk, dat is belangrijk in het leven van een kind (ook in dat van een volwassene!).

Jeugdkoor Semper Vivat bestaat ook 25 jaar, het zij met een andere naam, maar in zijn totaliteit bestaat het 25 jaar. Een tijd die, als ze er op terug kijkt, is omgevlogen. Ze zag kleine kinderen groot worden, verliefd worden, trouwen en soms zelfs vader of moeder worden. Het besef komt dan dat de tijd is omgevlogen en dat ze zelf 25 jaar ouder is geworden.

Om dit feest te vieren gaat het koor dit jaar extra op kamp, normaal maar één keer in de twee jaar, maar nu gaan ze feest vieren en hopen op heel veel mooi weer, zonnige gezichten en dagen vol plezier voor oud en jong! Ze gaan ervoor! 

Er is een commissie gevormd voor Semper Vivat, die dit weekend is gaan voorbereiden. In de commissie zitten: Anja van Mourik, die steeds als een rode draad bij het koor is, en haar steun en toeverlaat. Cettina Zaal, als ouder van onze Augustina, Patricia, als oudste en langst zingend koorlid en José.

Michel van Mourik (oud koorlid) hebben ze gevraagd om als “man” de leiding te nemen over de dingen die ze gaan doen. Ze hebben met zijn vijven al heel wat voorbereid en voorpret gehad bij het samen op pad gaan of gewoon bij iemand thuis. Ze moesten immers de boel verkennen en vastleggen!

Op 9 oktober wil José met Semper Vivat een jubileumconcert geven in de Antoniuskerk. Ze zijn daar al hard voor aan het oefenen. Er wordt allerlei muziek ten gehore gebracht, de jeugd heeft zelf het programma mede samengesteld en er zit voor groot en klein, elk wat wils wat in, Van K3, Lion King, Sound of Music tot Celine Dion maar ook kerkrepertoire.

Deze tekst is een bijdrage van de leiding Jeugdkoor Semper Vivat